SUBIEKTYWNIE (TSF) – OKNO-GRANICA ŚWIATÓW

Fot. Paulina Komorowska

Dwoje oczu, dwie dusze, on i ona – dwoje i jedno. Dwoje oczu – widzi tylko jedno, ale czy lustrzane odbicie to perspektywa? Bo przecież to nie konkret, ale tylko efekt optyczno-zmysłowy.

Entuzjazm życia („Witamy…”) zasechł w ogiglach kwiatów. Jednak zieleń, nawet w formie sucho-przetrwalnikowej, daje nadzieję na wiosenne odrodzenie. Cykle natury nie podlegają dyskusji, na szczęście. Czego nie można powiedzieć o cyklach naszej życio-szczęśliwości. Zależy od tak wielu różnych czynników. Także od skutecznej komunikacji i więzi z ludźmi, czasem płytkiej i udawanej, czasem sztukowanej i odnawianej wielokrotnie, reanimowanej do skutku – trochę to jak dodawanie kolejnych kabelków do kolejnych telewizorów, internetów itp. itd.

Okna są świetnym bohaterem fotografii, tak też było podczas 71. Spaceru Toruńskich Spacerów Fotograficznych. Okno-portrety są różne w stylistyce i wymowie. Ale to właśnie obraz Pauliny Komorowskiej przypomniał mi OKNA GOREJĄCE Frani, bohaterki Dziewcząt z Nowolipek Poli Gojawiczyńskiej (tekst on-line tutaj, s. 24). 

Okno to symbol granicy światów, którą outsiderowi trudno przekroczyć. Symbol bezpieczeństwa, o ile widać ciepło światła i domowego ogniska, ale i znak pustki, kiedy ich brakuje. W mroku gubimy kierunek, w depresji tracimy poczucie sensu i wartości.

U Pauliny oba okna są ciepłe, choć zasłonięte, jest iskra światła – choć tylko odbitego. Ale jest. Niedopowiedzenie zaś budzi  ciekawość i nadzieję.

STRĘCZYCIELKA W UBIKACJI Z KOŁOWNIKIEM :-) (JĘZYKOWO)

Tłumaczenie z polskiego na polski (wbrew pozorom czasem przydatne :-) ) – dla zainteresowanych przykładami podanymi tutaj, przy okazji info o 71. Spacerze Toruńskich Spacerów Fotograficznych i konferencji nt. HISTORYZMU (23 IV), z cyklu ZABYTKI TORUŃSKIE MŁODSZEGO POKOLENIA.

(Zaznaczyłam moje ulubione.)

Padałki zachęciły pedla i stołowego, więc przeskoczyli przez płot.

Spady (w sadzie) zachęciły woźnego i kelnera, więc przeskoczyli przez płot.

Dyrektryza miejscowej flobudy zaprasza konowałów na specjalne przedstawienie żywych fotografii o dzikich zwierzętach.

Dyrektorka miejscowego kinematografu zaprasza weterynarzy na specjalny seans filmowy o dzikich zwierzętach.

Stręczycielka najęta przez posiedzicieli ziemskich szuka akordników.

Pośredniczka pracy najęta przez ziemskich właścicieli szuka pracowników akordowych.

Kulanty szachista przepuścił na ulicy grupę kołowników.

Uprzejmy gość układający tory / drogę przepuścił na ulicy grupę rowerzystów.

W miejskiej ubikacji podczas wybierki do wojska rozwielmożnili się miejscowi realiści.

W miejskim lokalu podczas poboru do wojska rozpanoszyli się uczniowie szkoły realnej.

Zawiadowca towarzystwa hecarskiego dojechał na miejsce koleją elektryczną.

Kierownik cyrku dojechał na miejsce tramwajem.

I kropka, na razie... :-) 

 

SUBIEKTYWNIE (TSF) - POSZUKIWANIE: OLŚNIENIE CZY ROZCZAROWANIE?

Fot. Piotr Wróblewski

Fot. KK

Te kadry z 71. Spaceru Toruńskich Spacerów Fotograficznych tak jakoś same złożyły się w znaczeniowy duet – w kontekście Poszukiwania. Tak właśnie, dużą literą - Poszukiwania głosu galaktyk, oczekiwania znaków potwierdzających istnienie innych światów. (Choć nie zawsze lubimy tych innych, którzy są blisko... Kim są Nasi...?) Poszukiwanie, jak nieustające pragnienie potwierdzenia wiary w to, że istniej coś więcej, coś PONAD.

Nasłuchujemy, wyglądamy, śledzimy, fotografujemy, filmujemy, skanujemy, aktywnie poszukujemy – czego? Jeśli odnajdziemy to, czego szukamy, czy doznamy olśnienia czy rozczarowania? Może wiara w poza-światy jest lepsza, gdy pozostaje w sferze niedopowiedzenia właśnie?

Fot. Zbyszek Filipiak

A jeszcze do tego duo - obraz Malachitowy Grzesław (jak nazwał foto Zbyszek Filipiak, autor zdjęcia). Czy tytułowy Malachitowy Grzesław nawiązał kontakt z poza-światem? Widzi, słyszy innych? Malachit to kamień, który ma chronić przed negatywną energią, więc pewnie M-Grzesława nie dotknie zło z drugiej strony mocy...

A tak bardziej prozaicznie – może po prostu mocniej niż zwykle wciągnął M-Grzesława wir codzienności, której atrybut trzyma w dłoniach… (smartfon?). Zwykle urządzenie to służy wszechstronnej komunikacji, ale czasem / często za jego sprawą tracimy kontakt z realem...